अभंग

अप्रकाशित अभंग नोव्हेंबर १९५८ भाग ३

चालण्यास पाय (काठी) - लिहितांना टांक।

बोलविण्या हाक जैशी लागे ॥

पहाण्यास नेत्र ऐकण्यास कान।

तुझें तैसें ध्यान जीविता या ॥

तुझी मुर्ती पुढें जरी ही असेल।

दुजी ना उरली मनीं इच्छा ॥१३२॥

 

पाण्यात बुडाले अग्नीत जळाले।

वाऱ्यात पळाले आत्मतत्व ॥

तार्यांत लकाके डोंगरांत ठाके।

लतेसंगे वाके आत्मतत्व ॥

हास्यांत तें फुले पिकांत तें डुलें।

प्रेमांत तें खुले - आत्मतत्व ॥१३३॥

 

ब्रह्मज्ञान नसे बुद्धिची जरूरी।

भावना ती खरी - असे जरी ॥

सुवासात नसे सौंदर्याची चाड।

सत्याची न वाढ वाङमयानें ॥

अन्तर्गत तत्व फुले स्वयेची तें।

तुला कृत्रिमते नसे थारा ॥१३४॥

 

हाच प्रश्न शेवटला।

ओठीं येउनी थांबला ॥

बोलवेना कांही केल्या।

वृत्ति अंतरीं थबकल्या ॥

श्वास चाले ना स्वतंत्र।

पात नेत्राचे हालेना ॥

मृत्यूच्या या संगीतात।

ऐक माझें मनोगत ॥१३५॥

 

तुला विसरेन सहज मीच आई।

परी तुजला कांही लाज व्हावी ॥

पोटींचे लेकरू तया काय ज्ञान।

थोर आणि सान नव्हे एक ॥

तुझ्या सुद्धा चित्ती येता ती अकरूणा।

पुसे काण सांग माझी दैना ॥

माझे अश्रू कोण सारखे पुशील।

आणि कुरवाळील पुन्हां पुन्हां ॥१३६॥

 

मनांत पेटला एक ज्वाला मुखी।

तरीही मी सुखी कैसा राहू ॥

गेली वर्षे युगे शांत तो न होई।

लाव्ह्यामुळें डोई - सदा भाजे ॥

म्हणा यांस अश्रू परि हा अग्निरस ।

येई फसा फस नेत्रांतूनी ॥१३७॥

 

कधीं कधीं गेल्या जन्मीं तैसे असेन बोललो।

स्वैर ही चाललो अवज्ञेने ॥ परी सांग चित्ती - नव्हते कां हे प्रेम। तेव्हांही निस्सीम जसे आज ॥ जरी पुन्हां कांही शंका माझिया प्रेमाची। मला भेटण्याची अनिच्छा का? ॥ शब्द खोटा किंवा अर्थ भलता मनीं। ते स्पष्ट वचनीं सांग आता ॥१३८॥

खुणावितो तारा मला बोलावितो वारा।

सांगतसे गुज - रात्र कांही तरी आज ॥

निर्झर संगीत गुप्त होतसे आत्म्यांत।

नि:शब्दाचे स्वर - चित्ती करीती संसार ॥१३९॥

 

वाचेने लपविले सर्व माझे अर्थ ।

कटाक्षांनी व्यर्थ - घाण केली ॥

हास्य एक आले कपोली नकळत।

भाव त्याने लुप्त - अंतरीचा ॥

मनांतील भाव बाहेर उडाले । (ओढीले)

इंद्रियांनी नेले तुझ्या पाशी ॥

परी जें अंतरी वसे त्याची मूर्ति।

इंद्रियांचे हाती न लागेल ॥१४०॥

 

तुझी प्रेममूर्ती न्हाणीली कटाक्षें।

हास्यानें आणिली दिव्य शोभा ॥

शब्दांनी अर्चिली अर्थांनी पोशीली।

काव्याने नटविली मनाजोगी ॥

आता तरी देई, प्रत्युत्तर मज।

आणखी तें सहज - प्रति - प्रेम ॥१४१॥

 

दर्शने भाषणे बोलणे - तयांची ती आस।

माझिया चित्ताव नुरे आता ॥

मर्त्य लोकींचें हें नव्हें प्रेम देवी।

वृत्ति ती मानवी - नुरे मज ॥१४२॥ (माझि)

 

मदोन्मत्त झाला हेतु हा मनींचा।

मनोविकृतींचा - यज्ञ झाला ॥

बळावली एक वृत्ति अंतरांत।

षड्रिपूंचा अंत तिने केला ॥

मनाची पेटली चिता ही भयाण।

करी आत्मदान - प्रीती, त्यांत ॥

जगी नांही आतां प्रीतीची बंधने।

कशाला जीवाने - येथ रहावे ॥१४३॥

 

मनाच्या मळयांत रुजे एक बीज।

एक चमके बीज - अंतरात ॥

फुलें एक पुष्प एक तारा हांसे।

म्हणूनी उल्हासे चित्त माझे ॥

नका पुसूं मजला आणखी काहीही।

सांगणार नाही कधीही मीं ॥१४४॥

 

शेवटीं हेंच ना बोलली लाडकी।

मला एका एकी गांठुनीयां ॥

जगाच्या भोंवती पडदा काळोखाचा।

ऐकता ती वाचा - ओळंबला ॥

कितीका जन्माच्या आशा लतेवरी।

अशनिपात करी - देवता ती करी ॥१४५॥ (फेकिली ती सुरी - अनंततेनें।)

 

तुझ्या संदेशाचा अर्थ लावीयेला।

मनाला वाटला इष्ट जो तो ॥

तझा काय दोष? माझ्या सांतत्वाची ।

जाणीव न कैची व्हावी मला ? ॥

स्वस्थ ऐस जा-तूं-आपुल्या ठिकाणी।

पुन्हां माझी वाणी बोलेल न ॥

एकदाही केली कशाला विनंती।

ऐसे येते चित्ती पुन्हां पुन्हां ॥१४६॥

२९-११-५८

आमचा पत्ता

Dr. Samprasad and Dr. Mrs. Rujuta Vinod Shanti-Mandir, 2100, Sadashiv Peth, Vijayanagar Col. Behind S. P. college Pune - 411030 

दूरध्वनी क्रमांक

+91-20-24338120

+91-20-24330661

Dr. Samprasad Vinod - 09373686537

Dr. Mrs. Rujuta Vinod - 09371934520

Copyright 2019. Maharshi Nyaya-Ratna Vinod by Web Wide It

Search