You are hereविसरलो करण्याचे सुखे द्रव्यार्जन। ज्ञानाचें मोहन - परी, मोठे। / विसरलो करण्याचे सुखे द्रव्यार्जन। ज्ञानाचें मोहन - परी, मोठे।

विसरलो करण्याचे सुखे द्रव्यार्जन। ज्ञानाचें मोहन - परी, मोठे।


स्मशानांत व्हावा सदा माझा वास।
हाच चित्ता ध्यास आतां लागे ॥
जगाचा जीवाचा वीट पुरता आला।
जिवाला न उरला हेतु मुळीं ॥
वायुला भवतीच्या पोटांत घेऊनी।
देणेच सोडूनी दुज्या क्षणी ॥
अशा या जगण्याला कशाला गोंजारू।
बुडवुं द्या हे तारु - जला मध्ये ॥८९॥

निजावेसे वाटे तशा तिरडीवरी।
जीव या शरीरीं नको राहणे ॥
सुखाची ती शय्या कधी आदरीन।
निर्र्वेध हिंडेन- जगामध्ये ॥
स्वप्न सृष्टी दिसे निद्रिस्त असतांना।
मृतांच्या नेत्रांना तत्त्व दृष्टि ॥
तुला, आकाशाला ढगांना देवांना।
बघूं दे सर्वांना - मृत दृष्ट्या ॥९०॥

काषाय वस्त्रांनी बुद्धिला झाकिलें।
दूर ते टाकिले - ज्ञान - वेड ॥
क्षणामध्ये एका संसार सोडिला।
ज्ञानाने ना दिला परी जीव ॥
विसरलो करण्याचे सुखे द्रव्यार्जन।
ज्ञानाचें मोहन - परी, मोठे ॥
क्षणीं याच झाली सुटका तयांतुनी।
-आणि भक्तिगानीं जीव रंगे ॥९१॥

नाटकी पेहेराव निर्धना घालुनी।
राजपुत्र म्हणुनी - हिंडवीले ॥
मुद्रिकेच्या अंगी फत्तरा बसविले।
नांव दिधले हिरा - असे त्यासी ॥
मढ्यांत सोडिला आणूनिया वायू।
तयाला मीं आयु समजलो ॥९२॥

गाभ्यांत ज्ञानाच्या अनुभवाचा देव।
नेउनीया ठेव मध्यभागी ॥
फुलांत केसर नेत्रांत बुबुळ।
अनुभवाचा मेळ तसा ज्ञानी, (गीती)॥९३॥

भिकारी तुझ्या घरापाशी।
येउनीया अशी - भीक मागे ॥
हृदयाचे पात्र हें पुढे धरिले आहे।
जें तुलाच वाहे - जन्मजन्मी, अनंतते ॥
पात्रांत टाक त्या तुझे प्रति-प्रेम।
नंतरी निष्काम - जीव होई ॥
कुठें ही जाईन - तुझी आज्ञा होतां।
कटाक्ष मागुता - तुझा यावा ॥९४॥

मन:सरितेवर गीत पुष्प- (माझे?)।
त्या सवे तरंगे - तुझे रुप ॥
म्हणूनीया येई गीतांस सौरभ।
विश्व गुंग होई - जयांवरी ॥९५॥

नेत्रांत बिंबला (मनीचा?) निश्चय।
उचलिलास पाय - पुढे जाया ॥
ओंठ तो पुटपुटे अस्पष्ट कांहीसे।
तूहीं तें नीटसे ऐकिलें न ॥
कुठेंही जा जरी माझ्या विना तुला।
आवडूं लागला - कुणी दुसरा॥
मला मात्र ठावे - दुजे प्रेम नाही।
तुलाच हे गाई श्वास-गीत ॥९६॥

८-११-५८

येथे अचानक कशी झाली भेट।
बोलणे ही स्पष्ट आज झाले ॥
एकमेकां विषयी मला तुजला आतां।
शंका न सर्व था - मुळीं वाटे ॥
हृदये ही गुंफुनी प्रीतिच्या दोऱ्यांत।
या विश्व भोवऱ्यांत फेकिली तीं ॥९७॥

तुझ्याच हातांत राहु दे तें फूल।
कटाक्षांची झूल मजला घाली ॥
तशीच तेथेच जन्मजन्मांतरी।
राहुनी मजवरी टाक दृष्टि ॥
नेत्रवाणी वदे ‘फूल घ्या’ हे असे।
सांगु तें मीं कसें परी सत्य ॥९८॥ चित्र कोठें कसे दिसे पुन्हा

मनी इच्छा एक शब्दांमध्ये दुसरी।
तिसरीच आचारी तुझ्या दिसते ॥
मनांमध्ये प्रेम शब्दांत अप्रीती।
वागण्याची रीति बेफिकीर ॥
दुरात्म्यांचा मार्ग असा स्वीकारून।
माझें कां वचन असे करिसी अनंतते ॥९९॥

मृत्यूच्या शेजारी बसूनी जीवित।
अमृतत्व-गीत-सदा गाई ॥
मृत्यूला तयाचा अर्थ ना कळून।
स्वत:लाच धन्य - मानितो तो ॥
मृत्यू हे साधन अमृतत्व साध्य।
ध्येय गांठू - तया आदरून ॥१००॥

देवा - तुला कशी यावी दया।
जोंवरी गावया - इच्छिते मी ॥
निस्तब्ध संगीत निरर्थ वाङ्मय।
जोवरी न होय - मला प्राप्त ॥
तोंवरी तू तसा दूरीच राहून।
मला खुणावून करी त्रस्त ॥१०१॥

१४-११-५८

तुषारांत दिसले धनुष्य इंद्राचे।
अनंत-त्व सजले आभासांत ॥
ज्ञान-नेत्रांनी त्या पहातांच जीव।
वरी एकमात्र विश्वरूपी ॥१०२॥

मृत्यु चिंतनाने श्रेष्ठ हे जीवन।
बाह्य विश्वे ज्ञान अंतरांचे ॥
आत्मदाने होते माझी आत्मवृद्धी।
विभव-ता शोभते स-योगे ॥१०३॥

विचारांचे कार्य भावांचे विनयन।
भाव शून्य ज्ञान विफल होई ॥
मनो भावनेची अवस्था विशिष्ट।
जीविताचे इष्ट सदा असे ॥
भाव शब्दामध्ये अर्थ जीविताचे।
अनुभवाची वाचा सदा बोले ॥१०४॥

२०-११-५८

तुझ्या पायाखाली दिसली रज:कण।
आणि माझे स्वप्न तिथेच का? ॥
तुझ्या ओलामधली संपली ती गीति।
मनांतील भक्ती तशीच कां ॥
तुझ्या गालावरचें हास्य दूर गेलें।
स्मरण सुद्धा नुरलें तुला माझें ॥१०५॥

प्रेम कथितांच हें तुझ्या गालावरी।
रक्तिमा सत्वरी पहा आली ॥
अश्रु देखिलास नेत्रिं माझ्या जेव्हा।
एक हास्य तेव्हा हासलीस ॥
हृदय माझें कळलें - मोद झाला तुला।
रुकार अवतरला ओष्ठयुग्मी ॥
इतुक्यांत शंका जी एक चित्तीं आली ।
तिने ------------॥१०६॥

नकोत शब्द ते यावयासी आड।
शांति-गीत धाड - मनीं माझ्या ॥
नको तसले स्मित - अदृश्य आनंद।
जीवास उन्माद देई माझ्या ॥
कशाला शपथ ही कशाला देवाजी।
एक हे जीवित - तुझे माझें ॥१०७॥

चित्तात नाचतो एकलाच नाद।
एक हाच वाद तर्क घाली ॥
सखी अनंतता करी माझे ध्यान ।
माझेंच अर्चन - निरंतर ॥
तिचें माझें चाले एकले संगीत ।
कळे त्याचा अर्थ - एकमेका ॥१०८॥

हेतु सिद्दी साठी जीव झाला वेडा।
देवतांनो सोडा अभाग्याला ॥
जाउ द्या एकदा शून्य-तत्त्वीं विरुनी।
नको या जीवनी - मोद घेणें ॥
अंतरात्मा माझा होउ द्या संतुष्ट।
नको मजला कष्ट चेतनेचे ॥१०९॥

अनुभवाच्या ग्रंथी मिळाले जे ज्ञान।
तयाने जीवन श्रेष्ठ झाले ॥
बाल्यांत पोशिली फोल स्वप्ने चित्ती।
तयांची ही हाती आली राख ॥
तिलाच फासुनी चित्त - देहा - वरी।
संसार हा करी सुखाने मीं ॥११०॥

विश्वगूढ यावे कळूनी एकदां।
विरक्ति संपदा मेळवावी ॥
सत्य उलगडावे - ज्ञान व्हावे स्पष्ट।
म्हणूनी मी कष्ट किती केले ॥
शेवटी जाहली निराशा ही अशी।
जीव पडला फशी वैभवाच्या ॥१११॥

बाह्य देहावरी चित्त झाले लुब्ध।
आत्मदेव क्षुब्ध अंतरींचा ॥
तेरड्याचा रंग पाहुनी मी भुललो।
सौरभा आचवलो - केतकीच्या ॥
शरीर सौंदर्य चित्त नेत्रा झुलवी।
नको नीति देवी - शांति दात्री ॥११२॥

झोप लागतांच जीव होई शांत।
जाळ जागृतींत चिंतनाचा ॥
नको हे विचार नको ज्ञान गंध।
नसावा संबंध-ईश्वराशी ॥
मनाला विश्रांति कधी नाही ठावी।
कशी भेट व्हावी-शून्यतेची ॥११३॥

प्रेम शोधितां हें हाती आले सत्य।
समाधान झाले-अंतरांचे ॥
प्रेमाच्या मृगजला निघावे शोधीत।
पावले टाकीत निराशेची ॥
सत्य-तत्वापुढे असे जावयाचे।
प्रेम व्हावयाचे - ज्ञान दायि ॥११४॥

कुणीसें बोलले मला शिकवाया।
कशाला गावया लागतो मीं ॥
गायनाचा हेतु सांगण्या सुरवात।
करू जातां गीत सिद्ध होई ॥११५॥

कर्तव्य क्षेत्र हे रणक्षेत्र दिव्य।
दैव देव राहे त्या स्थलींच ॥
कर्तव्य करितांना सुखे यावे मरण ।
तें मात्र जीवन हेतु मूल ॥
भार संसाराचा घेउन या स्कंधी ।
कशाला ही अर्चा संपदेची॥११६॥

अनुभवाने ज्ञान कधी मिळणे नाही।
उन्नती न होई ज्ञान योगे ॥
वृत्ति असती सुप्त व्यष्टि तत्वामध्ये।
जीवितार्थ व्यक्त तयांनीच ॥११७॥

मनोवृत्ती पाशीं झगडती विचार।
युक्त धर्माचार - गूढ राही॥
वृत्तींनी बोधिला विचारे पटविला।
एकही न दिसला-असा मार्ग ॥
विचाराचे तेज भुलविते बुद्धीला।
वृत्ति मूढ होते हृदय परी ॥११८॥

स्वत्वाचे सत्य जे जन्मसिद्ध असते।
जीवनांत फुलतें तेंच बीज ॥
तेंच अंत:सत्य सदां आचरावें।
नीति धर्म द्यावे-फेकुनीया ॥
कशी मजला मुक्ती जगीच्या ज्ञानाने।
इतरीय नेत्राने कसे पांहू ॥११९॥

किती वेळा केला सांगण्याचा धीर।
तरी हा ऊर धजावतो ॥
गीति येते ओठी - चितसांडे त्यांत ।
स्पष्ट होई अर्थ न कळतांच ॥
पुन्हा येते कांही मनामध्ये भलते।
प्रेम हे लाजते प्रकाशाला ॥१२०॥

संशयाचा राहू पुन्हा चित्ती येई।
सत्य सूर्य होई कलंकित॥
विश्वास वाटला मनन सामर्थ्याचा।
जीव संतोषला निमिष मात्र ॥
पुन्हा गेले माझें समाधान आतां।
कशाला ही व्यथा-विचारांची ॥१२१॥

सौंदर्य हें नसे गुणधर्म वस्तुचात।
रुप-नाम विषय बाह्य ॥
सत्य जे आंतर अस्तित्व-खंडात।
सौंदर्य भासत तेंच जीवा ॥
होइ आत्मा प्रीत - आणि बुद्धि नयन।
सौंदर्य दर्शन प्राप्त होतां ॥१२२॥

तारा तारा कथी हेच मजला रोज।
तशी या अमोज मनी शंका ॥
पुष्प पुष्प सांगे डुलुनी बागेंत।
अनन्ततेची / अनंतेची प्रीत मजवरीच ॥
परी नाही होत समाधान जीवा।
प्रीतिला न ठावा - मोदभाव ॥१२३॥

अंतरात माझ्या माझा `मी' प्रियसखा।
सदा हाकां मारी - स्वत:लाच ॥
शब्द ते लोपती विश्वाच्या अंतरीं।
आणि माझ्या उरी तयाचे ते ॥
माझ्यांत विश्व हे मीं पुन्हा विश्वांत।
आप आपुले गीत फेंकितो हे ॥१२४॥ (गात राहू)

जाणिती ती असत्ये बुद्धिचे हे नयन।
नसे सत्य ज्ञान तयांना, ते ॥
ठाउक मात्र ह्या दु:खांच्या वेदना।
सौख्य माझ्या मना नसे ठावें ॥
विश्व हे जाणिले - परी विश्व कर्ता।
मला कां सर्वथा - अनज्ञान ॥१२५॥

नको हे जगण्याचे वेड माझ्या चित्ता।
मर्त्य मानवता नको मजला ॥
अंतरंग आता पाहिल्यावरी ही ।
कसे सांग बाह्य देहीं - रमावे मीं ॥
जगांतील इथले घेतले अनुभव।
नसे लुप्त् जीव त्यांत आता ॥१२६॥

तुझ्या प्रेमामुळे जखम झाली जीवा।
चित्त झाले खुळे तुझ्यासाठी ॥
क्षणोक्षणी तुझी मूर्ति आठवावी।
भक्ति साठवावी - गीत ध्यानी ॥
तुला मात्र त्याचे काही न वाटावे।
कां असे असावे अनंतते ॥१२७॥

सत्य ये ओठांशी परी बोलूं कैसे।
कशाला उसासे पहावे तूं ॥
बरी ही वचना - तुझी जी होतसे।
अप्रेम तें नसे तुला ठावे ॥
सुखे जावा जन्म सौख्य संभ्रमांत।
पहावे अज्ञात कृष्णसत्य ॥१२८॥

भीक एवढीच तुजपाशी मागतो।
रहस्य सांगतो मनातले ॥
विस्मरून जा ते ऐकता क्षणींच ।
किती मी हा नीच नको स्मरूं ॥
तसे तेव्हा आले मनामध्ये कसें।
मला सुद्धा नसे ज्ञान त्याचें ॥१२९॥

मनामध्ये माझ्या - वासना एकही।
कधी आली नाही - अनैतिक ॥
अप-शब्द एकादां कधीही न वदलो।
कधीही न पडलो प्रेमपंकी ॥
एक सहजाचार असे मजला ठावा।
एक वेड जीवा अनंतेचे/ अनंततेचे ॥१३०॥

किती वेळा सांगूं पुन: पुन्हां तुला।
जीव हा अर्पिला तुझ्यापायी ॥
तुझे गीत शब्द राहिले मनांत।
शोभले नभांत जसे तारे ॥
त्याच शब्दांसवे पावलें टाकीत।
चालत्ये शोधीत अनंतेला/ अनन्ततेला ॥१३१॥

२१-११-५८

Facebook page

We have a page on facebook "Maharshi Vinod Publications.
You can join us.

श्रीगुरुपादुकोदयस्तोत्रम्


आज मुहूर्तवूं या एक नित्योत्सव।
अद्वैत आमोदें, जेणे फुलेल हें विश्व।
क्षणोक्षण प्रभातेल नवोनव महापर्व।
प्रसादचिन्ह श्री-श्री-श्रीविद्येचें।।१।।

परा, परापरा, अपरा।
श्रीगुरूपुजा ही त्रिशिरा।
विमर्शा माऊलीची ही स्तनदुग्धधारा।
ओष्ठविण्याचा समय हा।।२।।

‘अपरा’ आराधनेंत भेद-ग्रह-स्थिती।
‘परापरा’ अवस्थेंत भेद-अग्रह-वृत्ती।
‘परा’ अवस्थानांत अभेद-स्फूर्ती।
श्रीगुरूपुजेची पादुका ही।।३।।

आदिभान हें परात्परगुरुबीज।
विमर्शशक्ती श्रीशिवा गुरूविद्येची गुह्यशेज।
जीवूजीवूचा पहिला परिव्राज।
गुरूपादुकेचें आलोचन ।।४।।

एक उफराटे अ-कुल ब्रह्मपद्म।
तेथ निष्कलेचे निजशक्तीधाम।
निर्झरले व्यापिनीचे श्यामव्योम।
अमृतमेघ वोसंडला।।५।।

चतुष्कोणी देवतात्म्यांचे उगमस्थान।
बिंदुस्थली अमृतसिद्धीचें अनुभावन।
यथाक्रम आंतर अनुभवांचें अनुस्थापन।
श्रीगुरूविद्येचा सहजाचार हा।।६।।

‘विमर्श’ म्हणजे आदिभानस्थित चित्शक्ती।
पादुकोदय म्हणजे शिवशिवेची साम्यरसस्थिती।
गुरूकृपयैव या भाग्यश्रीची समवाप्ती।
‘गुरूकृपा’ ये नामें जीवू जीवूचें निरवस्थान।।७।।

‘चार’ म्हणजे सोपचार आराधन।
‘राव’ म्हणजे विमर्शशक्तीचें उपयोजन।
‘चरू’ म्हणजे द्रव्यगुणांचे संयोगीकरण।
‘मुद्रा’ या नांवे प्रतीकाचा प्रत्यंगभाव।।८।।

चित्गगन-चंद्रिकेची फेसाळली जान्हवी।
श्रीगुरूकृपेची वेल्हाळली की पान्हवी।
प्रकटली वा नीलाब्जाची श्रीसुषमा अभिनवी।
श्रीपादुकोदय स्तोत्र हें ।।९।।

श्रीनवशुक्तिकांचा सम्यक् समुल्लेख।
येथ दशोपनिषद्रहस्याचे महावार्तिक।
आदिकृपेचा जणुं संतताभिषेक।
श्रीगुरूपादुकोदयस्तोत्रम्।।१०।।

।।इति श्री गुरूपादुकोदय स्तोत्रम्।।
------------------------------

You may keep up to date with our updates by subscribing to RSS feed of this website. RSS Feed is available at www.maharshivinod.org/rss.xml