You are hereऑक्टोबर १९५८ / ऑक्टोबर १९५८

ऑक्टोबर १९५८


सान्ततेच्या ज्या ज्या, अपेक्षा भासती ।
तयांची परिपूर्ती, व्हावयाची ॥
त्याच इच्छा माझ्या, मनांत स्फुरणार (फुलणार)।
जयांना येणार, फलावस्था ॥
असंभाव्य जें जें, असेल, सर्वस्वी।
तें तें न मन्तव्य, मला होणें ॥१२६॥

मला कांहींतरी, हवेंसें वाटतें।
जया ही न गीते, स्पर्शतात ॥ (कधी गाती)
उगम केंद्र नाहीं, दीप्तीला या ठावे ।
सदा कां नाचावें, तिने मात्र ॥
भोवती हा उजळा, कसा केव्हा होतो ।
जीव हा नाहतो, आनंदांत ॥१२७॥

प्रकाशाच्या मागे, उभी ही सावली ।
निशा कां धावली, दिव्यामागे ॥
आनंदा भोवतीं, आपत्ति असणार।
पुरुषास शेजार, प्रकृतीचा ॥१२८॥

गूढ तें वाटते? माझिया जीवाला।
सहज जें न कळते, पाहतांची ॥
दृश्यता चिन्त्यता, ज्ञेयता ध्येयता ।
वरी अनंतता, आम्हांसाठी ॥१२९॥

गर्भ सत्यांशाचा, प्रत्येक वस्तूंत।
असे अंतर्हित, जाहलेला ॥
ज्ञान दृष्ट्या तया, आत्मा हा दे खुनी।
द्वंद्व ओलांडुनी, पुढें जाई ॥१३०॥

सांत दृष्यें सारी, पसरिली सर्वत्र।
भव्य देह गात्र, अनंततेचें ॥
तिच्याच एकत्वीं, सत्यता सर्वास।
सिद्ध हो आभास, विविधतेनें ॥
विविधत्व जन्मतें, सांततेच्या साठीं।
जिचा वास पोटीं, अनंततेच्या ॥१३१॥

प्रतिभेची (चे?) अस्वल, नाचवाया जगतीं।
चालते भ्रमन्ती, अशी माझी ॥
असा मीं दरवेशी, कशाला जन्मलों।
ध्येय कां विसरलो, दिव्य माझें॥
दीड दमडीच्या त्या, स्तुतीच्या बोलांस।
कसें वाहिलेस, आत्मतत्व ॥
अनंत-ते पायी, विरुनीयां जावें।
व्यर्थ कां नाचावें, काव्यतोषे ॥१३२॥ मी गावें, क्षुद्र काव्य

निर्देह आत्म्यांनी, केली भुलावणी।
आता न राहिली, दुजी इच्छा ॥
शरीरे आपुलीं, कुठेंही हिंडोत।
जीव ना सोडोत, एकमेकां ॥
द्वंद्व शंका ऐशी, नको येणें चित्तीं।
प्रकाश नी ज्योती, एकात्म का? ॥१३३॥ एकमात्र

शरीर प्रेमाचा, स्पर्श झाला नाही।
कृष्ण-कृत्य काहीं, न केलें मी ॥
महत्पाप एक, सदां हेचि झालें।
तुलाच गायिले, अनंत-तेत ॥
तयाची ही शिक्षा, सदा जाशी दूर।
ऐकतांच सूर, असे माझे ॥
जाइनास कोठे, मला त्याचे काय।
पुन्हा धाय धाय, रडेन मीं ॥१३४॥

पुन्हा पुन्हां यावे - तुझ्या घरट्याकडे ।
परी न सापडे - जीव माझा ॥
कुठेसा तेथेच ठेविला आहे मीं।
मागल्याच जन्मीं असे वाटे ॥१३५॥

निर्जीव देहाची, अवस्था रम्य ही ।
जयाला जगताची, नसे संज्ञा ॥
फिरावे लोकांत, तिरडीवर अशा।
ही आस चित्तांत, सदा वाटे॥
अनुभवाच्या जाळ, नको तो लागणें।
देहमात्र असणें, सुखाचे हें ॥
दहन ते अनवरय, माझिया देहाचें ।
जीवनांत साचे, तेच झालें ॥१३६॥

राखुंडी हुंगितांचा, माझिया गात्रांची।
घाण ही यायाची, तिला सुद्धा ॥
यायेच जाळिली, सुवास त्या कुठल्या।
दुर्गंधची सांडला, सहाजिक ॥
अनंततेसाठीं, गान केलें कांही ।
त्यामुळें हा येई, वास थोडा ॥
तयाला हुंगूनीं, चाललो मीं पुढें ।
दुज्या जन्माकडे, पहा पुन्हा ॥१३७॥

भावनांनी असल्या, हृदय हें फुलेलें।
चित्त हें झुलेले, तत्त्वरंगी ॥
प्रतिभासखी अशी, जिच्या कटाक्षांनीं ।
विश्व हे मोहुनी, सर्व जावें ॥
ध्यान गान मनन, सदा ऐसे चाले ।
आनंदात डोले, असा जीव ॥
खरे पाहता सारीं, खोटीं ही बोलणी ।
परी अनंतते, तुझ्या पायावरी ॥१३८॥ आत्म्याची बासरी, फेकिली ना?

मावळे रोज ती, तारका देखावया।
मावळती तारे का, तया देखावया ॥
कोण नेत्रास या, कधी सांगे।
तुटू द्या आताच, अशी तेजस्विनी॥ नभाच्या रंगणी, एक तारा ।
नेत्र माझा तिला, बघे उत्सुकतेनें ।
अशाच मरणाने, मरावे मीं ॥१३९॥

झुळूक वार्‍याची, नजर त्या तार्‍याची ।
मला जाचायाची, अशीच का? ॥
सृष्टिच्या दृश्यांनीं, असे हें दुखवावें ।
अनंततेनें रहावें, तसे दूर ॥
अभाग्याला नाही, प्रेम तेही ठावे ।
कसें मी कंठावें, आयु सांगा। / जीविताला ॥१४०॥

विश्वगूढ तुम्हां, उलगडेल केव्हा।
विचारें विसांवा, मिळे कैसा ॥
भक्तिच्या नेत्रांनी, विश्वस्त हें पाहून ।
रहस्य जाणून, चला घेऊ ॥
दिव्य माझें प्रेम, जाणितें अज्ञेयें ।
ज्ञान दृष्टि जयां, ओळखीन ॥१४१॥

१-१०-५८

Facebook page

We have a page on facebook "Maharshi Vinod Publications.
You can join us.

श्रीगुरुपादुकोदयस्तोत्रम्


आज मुहूर्तवूं या एक नित्योत्सव।
अद्वैत आमोदें, जेणे फुलेल हें विश्व।
क्षणोक्षण प्रभातेल नवोनव महापर्व।
प्रसादचिन्ह श्री-श्री-श्रीविद्येचें।।१।।

परा, परापरा, अपरा।
श्रीगुरूपुजा ही त्रिशिरा।
विमर्शा माऊलीची ही स्तनदुग्धधारा।
ओष्ठविण्याचा समय हा।।२।।

‘अपरा’ आराधनेंत भेद-ग्रह-स्थिती।
‘परापरा’ अवस्थेंत भेद-अग्रह-वृत्ती।
‘परा’ अवस्थानांत अभेद-स्फूर्ती।
श्रीगुरूपुजेची पादुका ही।।३।।

आदिभान हें परात्परगुरुबीज।
विमर्शशक्ती श्रीशिवा गुरूविद्येची गुह्यशेज।
जीवूजीवूचा पहिला परिव्राज।
गुरूपादुकेचें आलोचन ।।४।।

एक उफराटे अ-कुल ब्रह्मपद्म।
तेथ निष्कलेचे निजशक्तीधाम।
निर्झरले व्यापिनीचे श्यामव्योम।
अमृतमेघ वोसंडला।।५।।

चतुष्कोणी देवतात्म्यांचे उगमस्थान।
बिंदुस्थली अमृतसिद्धीचें अनुभावन।
यथाक्रम आंतर अनुभवांचें अनुस्थापन।
श्रीगुरूविद्येचा सहजाचार हा।।६।।

‘विमर्श’ म्हणजे आदिभानस्थित चित्शक्ती।
पादुकोदय म्हणजे शिवशिवेची साम्यरसस्थिती।
गुरूकृपयैव या भाग्यश्रीची समवाप्ती।
‘गुरूकृपा’ ये नामें जीवू जीवूचें निरवस्थान।।७।।

‘चार’ म्हणजे सोपचार आराधन।
‘राव’ म्हणजे विमर्शशक्तीचें उपयोजन।
‘चरू’ म्हणजे द्रव्यगुणांचे संयोगीकरण।
‘मुद्रा’ या नांवे प्रतीकाचा प्रत्यंगभाव।।८।।

चित्गगन-चंद्रिकेची फेसाळली जान्हवी।
श्रीगुरूकृपेची वेल्हाळली की पान्हवी।
प्रकटली वा नीलाब्जाची श्रीसुषमा अभिनवी।
श्रीपादुकोदय स्तोत्र हें ।।९।।

श्रीनवशुक्तिकांचा सम्यक् समुल्लेख।
येथ दशोपनिषद्रहस्याचे महावार्तिक।
आदिकृपेचा जणुं संतताभिषेक।
श्रीगुरूपादुकोदयस्तोत्रम्।।१०।।

।।इति श्री गुरूपादुकोदय स्तोत्रम्।।
------------------------------

You may keep up to date with our updates by subscribing to RSS feed of this website. RSS Feed is available at www.maharshivinod.org/rss.xml