You are hereअप्रकाशित अभंग नोव्हेंबर १९५८ भाग २ / अप्रकाशित अभंग नोव्हेंबर १९५८ भाग २

अप्रकाशित अभंग नोव्हेंबर १९५८ भाग २


गर्द झाडीमध्यें चालतां चालतां।
तुला मीं न कळतां-अलिंगिले ॥
आले अचानक तुझें ही कां हात।
मला कवटाळीत-कोण जाणें ॥
आता मात्र दूरी नको केव्हा होणें ।
चिर काल रहाणें हें असेच ॥
युगें, विश्वे, देव ही सर्व आपणां।
पाहताच, नयनां-फिरवितील॥६२॥

दुराचार सर्व दुर्दशेचीं पोरें।
तयांना कां बरें-दूर टाकूं॥
दुर्दशेला द्यावा दोष सारा सदा।
जन्मवी आपदा-अनीतीस ॥
जन्मताच कोणी भला बुरा नसे।
तया त्या करितसे-परिस्थिति ॥६३॥

कल्पनांचें जाळे विणूनीयां एक।
चेतनेचा सेक-वरी केला ॥
थेंब जे उडाले जेथ तेथें तेव्हां।
सान वा थोर वा-जाल पृष्ठीं ॥
अधिक-थोडे पडलें या मुळें चैतन्य।
जडता ती आढळे-कुठें ही न ॥
विश्व हें देवाचे कल्पनेचें चित्र।
न अणुमात्र-अचेतन ॥६४॥

जेथ तेथें अशी विभक्ति वावरे ।
ऐकयता (एकता) ती ठरे कुठें ही न ॥
अपूर्तेपणाच्या-कंटकांनीं, (स्फोटकांनी) व्याप्त।
विश्व हें भासत सर्व ठायी ॥६५॥

सलंग वाण तें आढळे ना येथें।
सत्य हे जाळिते-सदा जीवा ॥
अनंतांत जावें एकदांचे विरुनी।
अंश-ता ती मनीं-न बोंचावी ॥६६॥

शुन्यामध्यें संख्या न कारी होकार।
निर्गुणीं आकार असें सुप्त ॥
अभावी अस्तित्व घनत्व अवकाशीं।
उदय तो विनाशी असे गुप्त ॥
आभासीं सत्यता आनंद खेदांत।
ब्रम्ह विश्वांत-असे लुप्त ॥६७॥

अपूर्णाने येई विश्वदृष्टी शोभा।
पूर्णतेचा गाभा - न्यूनता, ही ॥
फुलेलें सौंदर्य विरुपता जलें।
सत्य हें सजेले - असत्यानें ॥
जीवनें नाचावे मृत्यूच्या तालांत।
अनंततेला साथ - सांततेची ॥६८॥

भावनेचे ज्ञान होताच ती नुरे।
आनंद ओसरे - काज कळतां ॥
प्रेम हे मोहक अज्ञात जोवरी।
बेभान वैखरी - प्रसादिक ॥
अज्ञेय देव जो वाटे तो ची वंद्य।
ज्ञेयता ती जाची पूज्य भावा ॥६९॥

अभाव नी भाव सापेक्ष भासतो।
प्रत्येक बिंबतो दुज्यामध्ये ॥
अभाव अत्यंत - कुठे ही नाढळे।
भाव - ता मिळे सर्व ठायी ॥
हेतु योगे होते - अभाव - भावता।
द्वंद्व ते तत्वत: हेतु मूल ॥
हेतु दृष्ट ऐसें वस्तुत्व, तो भाव।
अदृष्ट - तो अभाव - वस्तुचा त्या ॥७०॥

सांत दृश्ये सारी गुंफिली दोर्‍यांत।
शोभली गजर्‍यांत अनंते-च्या ॥
चिर - वास तेथे तयांचा असणार।
स्खलित ना होणार एक सुद्धा ॥
लहान - मोठे भेंद होउनी एकत्र।
नांदतील तत्र - चिरंतन ॥७१॥

स्वयंसिद्धता हे सत्याचें जीवन।
असत्य लक्षण पराश्रय ॥
स्वकीय बीजानें सत्य होई सिद्ध।
असत्य अनुबद्ध - तदितरी ॥
निज-प्रभावानें सत्य होते ज्ञात।
असत्य संस्थित - बुद्धि योगे ॥
बुद्धि होई स्थिर - अचल-जल-वत जेव्हां।
सत्य तेथे तेव्हां - बिंबणार ॥
बुद्धिच्या संसर्गे सत्य होते भ्रष्ट।
ज्ञान ते कनिष्ठ - बुद्धि-ज्ञ जें ॥७२॥

सांत दृश्यांच्या जी अंतरी विषमता।
भासते सर्वथा - विखुरलेली ॥
अनंतीं होणार तियेचे मज्जन।
वैषम्य तेथ न - असे शक्य ॥
स्वयं साम्य हेंची अनंततेचे लेणें।
कधीही लाधणें - जें न इतरां ॥७३॥

फिरवतांना तोंड चोरटी ती दृष्टी।
पुन्हा कोणासाठी बघे मागे ॥
बोलण्या सुरवात केलीस क्रोधाने।
मृदूल कां स्वराने असे व्हावे ॥
निरोप देताना आेंठ कां अडखळे।
चित्त कां खळबळे तुझे सांग ॥
चाललो पहा मी पुन्हा बोलावितो।
कटाक्ष तसला तो, तुझाच नेत्र तो अनंतते ॥७४॥

प्रेम सलिल तुवा आनंदाने रहावे।
मी मात्र कंठावे असें आयु ॥
नभांत तारका, कासारी कमलिनी।
बैस तूं होउनी अनंतते ॥
पडें मी या वनीं खडा किंवा कांटा।
दृष्टि ही रोखुनी तुझ्याकडे ॥७५॥

आठवते का तुला गेल्याच जन्मांत।
होतीस हिंडत वनीं एका ॥
सृष्टि सौंदर्याची पाहताना मौज।
तुझा पाय सहज - पडे तैसा ॥
एक होता तेथे पडलेला कंटक।
तुला तो ठाउक कसा असणे ॥
हाय - गेला परी तुझ्या तो पायांत ।
आणि त्या नभांत - तुझा ध्वनि ॥
काढुनी टाकिला - मी तया त्या क्षणीं।
आणि माझ्या मनीं ठेविला तो ॥
तेव्हां जें पाहिलें तुझें तेथें चित्र।
सर्वदा सर्वत्र - शोधितो तें ॥
कधी माझी होणे सांग इच्छापूर्ति।
पुन्हा तीच मूर्ती - दिसेल का? ॥७६॥

हिरवळीत तसल्या अंग ते टाकुनी।
नेत्रही लावुनी - नभाकडे ॥
कुणासाठी काय - मागसी तें सांग।
होई आशा भंग - तुझाची बा ॥
तूंच केलास ना असा माझा घात।
तुला दैवें हात कसा द्यावा? ॥
नभास - भूमीस, नगास सरितेस।
विलोकीत बैस (सर्वकाळ) अनंतते ॥
परी मजला जेव्हा बघशील प्रेमानें।
तेव्हांच ती नयने तोषतील ॥७७॥

“तुझ्या डोळयावरी हात हे ठेवुनी।
पाहिले पुसूनी - नांव माझे ॥
लाजलीस नांव घेउनी झटकन।
सोडिलेहि नयन - तत्क्षणीं मी ॥
कित्येक दिवसांचा तुझा होता हट्ट।
असा गेला फुकट - क्षणामध्ये ॥
“कध्धि'ही घेणार नांव तुमचें नाही ।
असा हट्ट बाई - कुठे गेला तुमचा?”॥
“समजते कां तुम्हा विनावदल्या कांही।
बघ होते बाई - मी हितेंच ॥
हस्तांनी तुमच्याच नेत्र हे झांकुनी।
घ्यावयाचे मनी चिंतियेलें ॥
प्रणय - गूढ साधे - तुम्हां कळले नाहीं।
घडले हें ही - नकळतां कां? ॥
मला वाटलें कीं - कळूनीयां गूढ।
नेत्र हाता आड - तुम्ही केले ॥
परी कसले पुरुष तयांस शब्दांत।
सुचवाया लागते सर्व काही!!” ॥७८॥

पावलांचा कल पुढें जावयाचा।
रोख त्या नयनांचा - परी मागे ॥
जावयाचे जेथे स्थान तें, ओठांत।
ठाव त्या हृदयांत - स्थलांचा ह्या ॥
येथ झाली आपुली क्षणापूर्वी भेट।
जीव का न धीट - पुणे जाण्या पुढे? ॥
तुझ्या हृदयी माझे - माझ्या हृदयी तुझें।
प्रेम कां हें सजे - सये सांग। अनंतते” ॥७९॥

“दूर कोठे तरी वाजली ती पाने।
माझी नील नयने - तिथे गेली ॥
तेथेंच त्या क्षणी तुम्हांला देखिले।
विचार हा मनीं असा आला ॥
सिंह किंवा व्याघ्र जरी येथे येता।
देह मात्र घेता - हिंस्त्रतेनें ॥
हिंस्त्रता राजसा परी तुमची न्यारी।
जीव जो शरीरीं - घेतला तो ॥
मनाला मार्दव कधी नव्हते ठावे।
जिवाने असावें अल्पतुष्ट ॥
तुझ्याच दर्शने उगम जी पावली।
कशी ती आटली प्रेम गंगा ॥८०॥

हृदय हे दगडाचे ।
जाहले उद्विग्न ॥
निर्घृण ऐकून तुझे शब्द ।
शब्द तो ऐकून अनंत ते ॥८१॥

परिसास एका दुजा तो लागता ।
कशी सुवर्णता सिद्ध व्हावी ॥
अग्निला आग्नीने जाळणे शक्य न।
जीवने जीवन भिजे कैसे॥
प्रेमाने वाढणें कधीही न प्रेम।
सष्टिचा हा नेम - अनंत-ते ॥
दिलें तुजला प्रेम - ही माझी चूक।
आत्ता ती न कधी शमणे भूक ॥८२॥

चढतांना चढण ही, तुला थकवा आला।
श्वास हा लागला पहा दीर्घ ॥
निटिलाने गाळिले घर्म बिंदू खाली।
अश्रु-शंका आली - मला सुद्धा ॥
पाहता तुजकडे परीं ओठीं हांसे।
खेळतांना दिसे तसे तेथें ॥
हातांत हात हा घेतला होतास।
ओढीत बसलीस - अशी खाली ॥
पुनर्जन्माचे हें शैल तूं मीं असे।
गांठिले कां कसें - अनंत-ते ॥८३॥

जरा जाऊं पुढे -असे सांगुनीयां।
निर्जन स्थलीं या -आणिलीत ॥
असा तुमचा हेतु मला नव्हता ठावा।
साधलात कावा-तुम्ही मात्र ॥
कुठें हीं कां न्या ना मिळेल ना प्रीति।
जरी मीं सांगती - जन्मजन्मीं ॥
मीं ही अनंत-ता तुमचें तें जीवित।
सदा मर्यादित-असायाचें ॥८४॥

मनांत जें आलें तेंच वदली वाणी।
शिकविले न कोणी-असे बोल ॥
हीच इच्छा वागे सदा ह्या अंतरी।
तुझ्या पायावरी - जीव वहावा ॥
आईबाप मित्र वेड्यांत काढिती।
तयाची न खंती - कधी वाटे ॥
सफल व्हाव्या इच्छा - हेंच सर्वां वाटे।
मनीं माझ्या दाटे - हेंच वेड ॥
तयाला आदरीं खुशीने माझ्या मीं।
जगाची वैखरी - वदो कांही ॥८५॥

(आता) कशाला तूं आलीस नेत्र ध्यानी।
कसे दृष्टिबंध तुला बांधू ॥
माझ्याच गीतांनी बधिर झाले कर्ण।
तुझे प्रीति वचन - कसे ऐकूं ॥
नुरले तें आतां देहाचे स्थंडिल।
कुठें बैसशील अनंत-ते ॥८६॥

उचलली वरती निजांगुली।
मला घाई केली - पाहिजेच ॥
हा याच पावली चाललो मी।
गीत - अर्भकांचे होउ द्या काहीही ॥
मला प्रेम नाहीं - तयां विषयी।
आले जे जे येथें अंतरी अनुभव ॥
लक्षांश संभव गीति त्यांचा।
पूर्णांश घेउनी जाउं द्या आत्म्याला॥८७॥ का गर्भवासाला - भिणे व्यर्थ

विरोधी भावांचे उलगडेना गूढ।
जीवराया तोड अशी काढू ॥
जीर्णतेच्या अंगी नाविन्य पहाणे।
दु:खात चाखणे मोदभाव ॥
मृत्यूंत पाहणे जीवनाची कला।
विनाशांत सजला - विकास तो ॥
असत्यांत लपल्या सत्यास देखणे।
शून्यांत रेखणें विश्व चित्र ॥८८॥

७-११-५८

Facebook page

We have a page on facebook "Maharshi Vinod Publications.
You can join us.

श्रीगुरुपादुकोदयस्तोत्रम्


आज मुहूर्तवूं या एक नित्योत्सव।
अद्वैत आमोदें, जेणे फुलेल हें विश्व।
क्षणोक्षण प्रभातेल नवोनव महापर्व।
प्रसादचिन्ह श्री-श्री-श्रीविद्येचें।।१।।

परा, परापरा, अपरा।
श्रीगुरूपुजा ही त्रिशिरा।
विमर्शा माऊलीची ही स्तनदुग्धधारा।
ओष्ठविण्याचा समय हा।।२।।

‘अपरा’ आराधनेंत भेद-ग्रह-स्थिती।
‘परापरा’ अवस्थेंत भेद-अग्रह-वृत्ती।
‘परा’ अवस्थानांत अभेद-स्फूर्ती।
श्रीगुरूपुजेची पादुका ही।।३।।

आदिभान हें परात्परगुरुबीज।
विमर्शशक्ती श्रीशिवा गुरूविद्येची गुह्यशेज।
जीवूजीवूचा पहिला परिव्राज।
गुरूपादुकेचें आलोचन ।।४।।

एक उफराटे अ-कुल ब्रह्मपद्म।
तेथ निष्कलेचे निजशक्तीधाम।
निर्झरले व्यापिनीचे श्यामव्योम।
अमृतमेघ वोसंडला।।५।।

चतुष्कोणी देवतात्म्यांचे उगमस्थान।
बिंदुस्थली अमृतसिद्धीचें अनुभावन।
यथाक्रम आंतर अनुभवांचें अनुस्थापन।
श्रीगुरूविद्येचा सहजाचार हा।।६।।

‘विमर्श’ म्हणजे आदिभानस्थित चित्शक्ती।
पादुकोदय म्हणजे शिवशिवेची साम्यरसस्थिती।
गुरूकृपयैव या भाग्यश्रीची समवाप्ती।
‘गुरूकृपा’ ये नामें जीवू जीवूचें निरवस्थान।।७।।

‘चार’ म्हणजे सोपचार आराधन।
‘राव’ म्हणजे विमर्शशक्तीचें उपयोजन।
‘चरू’ म्हणजे द्रव्यगुणांचे संयोगीकरण।
‘मुद्रा’ या नांवे प्रतीकाचा प्रत्यंगभाव।।८।।

चित्गगन-चंद्रिकेची फेसाळली जान्हवी।
श्रीगुरूकृपेची वेल्हाळली की पान्हवी।
प्रकटली वा नीलाब्जाची श्रीसुषमा अभिनवी।
श्रीपादुकोदय स्तोत्र हें ।।९।।

श्रीनवशुक्तिकांचा सम्यक् समुल्लेख।
येथ दशोपनिषद्रहस्याचे महावार्तिक।
आदिकृपेचा जणुं संतताभिषेक।
श्रीगुरूपादुकोदयस्तोत्रम्।।१०।।

।।इति श्री गुरूपादुकोदय स्तोत्रम्।।
------------------------------

You may keep up to date with our updates by subscribing to RSS feed of this website. RSS Feed is available at www.maharshivinod.org/rss.xml