You are hereप्रकाशित साहित्य

प्रकाशित साहित्य


पान ११३/३८

केतकीच्या पोटीं, विषारी नागिण
कमलिनीकर्तन, करी भृंग
किडा उंबरांत, प्रेमांत वासना
सदा असावी ना, मृत्यू लोकीं

मनी माझ्या होते, तेच आले घडुनी
कळी आली फुलुनी, इच्छिलेली
मनीची तारका, नभांगणी नाचे
सूर अंतरीचे, आले ऐकू

पान ११२/३७

भयाण रात्रीच्या, मनामध्ये जाऊ
धीरतेने गाऊ, आत्मगीत
काळ्या काळ्या जगा, भ्यावयाचे नाही
तुला हीच ताई विज्ञापना

वादळात असल्या, कुठे सापडुन
आलीस कोठून, इथे सांग
केस हे विखुरले, स्कंधदेशी भाली
आणि काही गाली, खेळतात.

पान १११/३६

तुझी ती अंगुली, जाई ओठापाशी।
सांगते गूज कांही, बोलते तुझ्याशी।
अंगुली ताईने, तुला माझे हृदय
विदित केले काय, मला सांग।
अनंतते।

छे, न आले मनी, कधीही हे असे
मला ही उसासे, असे यावे
निसर्गते नला, करुनी दीनवाणी
का अशी जीवनी, फिरवतेस

पान ११०/३५

पान पलीकडे, बागडे किरण
देहाआड प्राण, दडे जणू
स्वप्नामागे सत्य, गीतामागे अर्थ
खडी माझी प्रीत, तुझ्यामागे

असे पुरेपूर, प्याला हा भक्तीचा
शराब प्राणांचा, काढियेला
आताच ओठांशी, असा माझा प्याला
दिव्य धुंदी तुला, प्राप्त व्हावी

पान १०९/३४

तृषितात्म हा मी का? अशी जवळी नदी
भोवती ही गर्दी, एकला मी!
सखी ही शेजारी, भेटता का न ये
जीव का न आहे, शरीरी या

’स्मृती’ च्या सौख्याने, संतोष ही अधिक
’प्रत्यक्षता’ धाक, दावि काही
मनोमयी मूर्ती, कशी केव्हा वंदा

पान १०८/३३

विरोधी भावांनी, विनटलेला जीव
सांडितो न शीव, संशयांची
हंसे तोंडावरी, फाकलेलें दिसे
अंतरी कांहीसे, परी दु:ख
समजल्या सत्याचा, काही एक प्रांत
राहतो अज्ञात, बुद्धीला या
दोन जीवांमध्ये, फुलेल्या प्रेमाला
वास केव्हा आला, पूर्णतेचा

पान १०७/३२

जन्मोजन्मींच्या त्या, नात्यांचा आठव
होताच हा जीव, आनंदतो।
तुझा माझा आहे, शेजार जो आज।
आणि हे निर्व्याज, तुझे प्रेम।
तयांची कारणें, अनंतेला ठावीं।
तू नि मीं रहाणें, सदा ऐसे।

नदीच्या काठाला, रांग ही पक्ष्यांची।

पान १०६/३१

पहिला रुकार तो, ओठि या ठेवोनी
सखी गेली वनी, निघोनिया
स्मृती माझी उरली, नाही तिच्या मनी
वनवास या जनी, कंठी मीच

अशा सायंकाळी, एकली का येथें
काय चित्तीं येते, तुझ्या सांग
समोर दर्या हा, नेत्रि त्या वादळ
अंतरीचा छळ, दिसे ज्यांत

पान १०५/३०

हिरवळीत तसल्या, अंग ते ताकुनी
नेत्र ही लावुनी, नभाकडे
कुणासाठी काय, मागसी ते सांग
होई आशाभंग, तुझाचि ना
तूच केलास ना, असा माझा घात
तुला दैवे हात, कसा द्यावा?
नभास, भूमीस, नगास, सरितेस
विलोकित बैस, सर्व काळ

पान १०४/२९

तुझ्या वेशीमध्ये, एकली तू उभी
राहूनिया नभी, पाहिलेस
एक तिथला तारा, आणि मी समोर
झुलवीत अंतर, तुझे होतो
नेत्रि त्याचे तेज, गीत माझे ओठी
परी कोणासाठी, तुझा जीव?

हाच अश्रू तुझ्या, नयनात जाऊनी
पुन्हा की तेथुनी, गळावाच

Facebook page

We have a page on facebook "Maharshi Vinod Publications.
You can join us.

श्रीगुरुपादुकोदयस्तोत्रम्


आज मुहूर्तवूं या एक नित्योत्सव।
अद्वैत आमोदें, जेणे फुलेल हें विश्व।
क्षणोक्षण प्रभातेल नवोनव महापर्व।
प्रसादचिन्ह श्री-श्री-श्रीविद्येचें।।१।।

परा, परापरा, अपरा।
श्रीगुरूपुजा ही त्रिशिरा।
विमर्शा माऊलीची ही स्तनदुग्धधारा।
ओष्ठविण्याचा समय हा।।२।।

‘अपरा’ आराधनेंत भेद-ग्रह-स्थिती।
‘परापरा’ अवस्थेंत भेद-अग्रह-वृत्ती।
‘परा’ अवस्थानांत अभेद-स्फूर्ती।
श्रीगुरूपुजेची पादुका ही।।३।।

आदिभान हें परात्परगुरुबीज।
विमर्शशक्ती श्रीशिवा गुरूविद्येची गुह्यशेज।
जीवूजीवूचा पहिला परिव्राज।
गुरूपादुकेचें आलोचन ।।४।।

एक उफराटे अ-कुल ब्रह्मपद्म।
तेथ निष्कलेचे निजशक्तीधाम।
निर्झरले व्यापिनीचे श्यामव्योम।
अमृतमेघ वोसंडला।।५।।

चतुष्कोणी देवतात्म्यांचे उगमस्थान।
बिंदुस्थली अमृतसिद्धीचें अनुभावन।
यथाक्रम आंतर अनुभवांचें अनुस्थापन।
श्रीगुरूविद्येचा सहजाचार हा।।६।।

‘विमर्श’ म्हणजे आदिभानस्थित चित्शक्ती।
पादुकोदय म्हणजे शिवशिवेची साम्यरसस्थिती।
गुरूकृपयैव या भाग्यश्रीची समवाप्ती।
‘गुरूकृपा’ ये नामें जीवू जीवूचें निरवस्थान।।७।।

‘चार’ म्हणजे सोपचार आराधन।
‘राव’ म्हणजे विमर्शशक्तीचें उपयोजन।
‘चरू’ म्हणजे द्रव्यगुणांचे संयोगीकरण।
‘मुद्रा’ या नांवे प्रतीकाचा प्रत्यंगभाव।।८।।

चित्गगन-चंद्रिकेची फेसाळली जान्हवी।
श्रीगुरूकृपेची वेल्हाळली की पान्हवी।
प्रकटली वा नीलाब्जाची श्रीसुषमा अभिनवी।
श्रीपादुकोदय स्तोत्र हें ।।९।।

श्रीनवशुक्तिकांचा सम्यक् समुल्लेख।
येथ दशोपनिषद्रहस्याचे महावार्तिक।
आदिकृपेचा जणुं संतताभिषेक।
श्रीगुरूपादुकोदयस्तोत्रम्।।१०।।

।।इति श्री गुरूपादुकोदय स्तोत्रम्।।
------------------------------

You may keep up to date with our updates by subscribing to RSS feed of this website. RSS Feed is available at www.maharshivinod.org/rss.xml