You are hereप्रकाशित साहित्य

प्रकाशित साहित्य


पान १०२/२७

विश्वप्रेम हेच, मोक्ष माझा पूर्ण
स्वतःचेही भान, नुरे आता
विश्वप्रेमाचे हे, फूल माझे फुले
लता कुठे डुले, कोण जाणे

चुंबिलेस पुष्प, काय आले मनी
आणि का तत्क्षणी, फेकिलेस
अंतरात एक, वेदना उद्भवली
बिंबली ही भाली, कृष्ण छाया

पान १०३/२८

सहज बोललीस, शब्द तो तू गूढ
चित्त माझे मूढ, सये झाले
जीवास वाटले, आनंदाची उषा
घेत शब्दवेषा, जणू आली

बोलण्याचा धीर, केलास क्रोधाने
स्निग्ध का स्वराने, तसे व्हावे
निरोप घेताना, ओठ का अडखळे
चित्त का खळबळे, तुझे सांग

पान १०१/२६

तुझ्या श्वासातूनी, सुगंध सांडला
गुलाब हा झाला, तयाचाच
तुझ्या नेत्रांतूनी, उडाला हा किरण
तारका होऊन, नभी बैसे

तुझ्या सौंदर्याचे, सुवास-सेवन
करायास नयन, भृंग झाले
किरणगुंजी असली, घालतांना त्यांस।
पंख हलवायास, नुरे भान।

पान १००/२५

फिरकसी का सांग, वनात या दाट
करी शिरी थाट, फुलांचा हा
जाऊ चल ना गडे, भीति वाटे चित्ता
होऊनी तू लता राहशील

कोणी एक लता, लाविलीसे रानी
तिला मला पाणी, घालायाचे
वाढेल ना कधी, ती साध्या पाण्याने
लोकांच्या गाण्याने डुलेल ना

पान ९९/२४

आकाशगंगा ही, आली भूमीवरी
तुझ्याच आचारी, आटली जी
तिची ती धवलता, तुझे हे जीवित
स्मरो माझे चित्त, सर्वकाल
तुझ्या पायांपाशी, ही एक प्रार्थना
देवाच्या दर्शना, जाऊ दोघे
भगिनी की माय, तू की पूज्य देवता
माझिया जीविता, करी सार्थ

पान ९८/२३

पवित्र प्रेमाचे, पारिजात फूल
एकदा फुलेल, अन्तरात
देवपूजेसाठी, तयाला ठेवावे
कधी न हुंगावे, वासनेने

धजत नाही हात, फुले तोडावया
कशी इतुकी दया, तुला त्यांची
ह्रदय मात्र माझे, सहज तुडविलेस
स्वप्न भंगिलेस, क्षणी एका

पान ९७/२२

सुप्त मी असता हा, ’सुधामधुर’ श्वास
चुंबूनि गेलास, सख्या दूर
जागृतीची माझ्या, एवढी ही भीति
वागते का चित्ती, सख्या, सांग
छ्द्मनिद्रा माझी, असतेच नेहमी
फसवित्ये तुला मी, न तू मला

निराश युवका ते, तुझे प्रणयस्वप्न

पान ९६/२१

चालणे हे माझे, तुला प्रदक्षिणा
बोलणॆ प्रार्थना, तुझीच की
कार्य माझे जे जे, ते तुझे पूजन
तुझेच दर्शन, दृष्य-सृष्टी

कितीदा सांगूनी, पाहिले मी तुला
अर्थ नाही झाला, तरी स्पष्ट
ह्रययी जे वसे, दर्शवू ते कसे
सांगताना हसे, होई देवा

पान ९५/२०

कशाला आलीस, नेत्र ध्यानी अंध
कसे दृष्टिबंध, तुला घालू
गीतशब्दे माझ्या, बधिरले हे कान
तुझे प्रीतिगान, कसे ऐकू
निराळे स्थंडिल, नुरे व्यक्तित्वाचे
पूज्यपूजकांचे, ऐक्य झाले

चित्त माझे हेच, तुझे क्रीडाशैल
येथ तू फिरशील, चिरंतन

पान ९४/१९

निशा मेघ गळला, शुभ्र चंद्रिकेंत।
अंतरिक्ष-क्षेत्र, पिका आलें।
अनंत धान्यें हीं, तारकांच्या रुपें।
कोणत्या मीं मापे, मोजणार।

नको मला देव, नको मला मीही
मागणे न काही, कुणापाशी
विश्वप्रेमाच्या ह्या, बेभान धुंदीत

Facebook page

We have a page on facebook "Maharshi Vinod Publications.
You can join us.

श्रीगुरुपादुकोदयस्तोत्रम्


आज मुहूर्तवूं या एक नित्योत्सव।
अद्वैत आमोदें, जेणे फुलेल हें विश्व।
क्षणोक्षण प्रभातेल नवोनव महापर्व।
प्रसादचिन्ह श्री-श्री-श्रीविद्येचें।।१।।

परा, परापरा, अपरा।
श्रीगुरूपुजा ही त्रिशिरा।
विमर्शा माऊलीची ही स्तनदुग्धधारा।
ओष्ठविण्याचा समय हा।।२।।

‘अपरा’ आराधनेंत भेद-ग्रह-स्थिती।
‘परापरा’ अवस्थेंत भेद-अग्रह-वृत्ती।
‘परा’ अवस्थानांत अभेद-स्फूर्ती।
श्रीगुरूपुजेची पादुका ही।।३।।

आदिभान हें परात्परगुरुबीज।
विमर्शशक्ती श्रीशिवा गुरूविद्येची गुह्यशेज।
जीवूजीवूचा पहिला परिव्राज।
गुरूपादुकेचें आलोचन ।।४।।

एक उफराटे अ-कुल ब्रह्मपद्म।
तेथ निष्कलेचे निजशक्तीधाम।
निर्झरले व्यापिनीचे श्यामव्योम।
अमृतमेघ वोसंडला।।५।।

चतुष्कोणी देवतात्म्यांचे उगमस्थान।
बिंदुस्थली अमृतसिद्धीचें अनुभावन।
यथाक्रम आंतर अनुभवांचें अनुस्थापन।
श्रीगुरूविद्येचा सहजाचार हा।।६।।

‘विमर्श’ म्हणजे आदिभानस्थित चित्शक्ती।
पादुकोदय म्हणजे शिवशिवेची साम्यरसस्थिती।
गुरूकृपयैव या भाग्यश्रीची समवाप्ती।
‘गुरूकृपा’ ये नामें जीवू जीवूचें निरवस्थान।।७।।

‘चार’ म्हणजे सोपचार आराधन।
‘राव’ म्हणजे विमर्शशक्तीचें उपयोजन।
‘चरू’ म्हणजे द्रव्यगुणांचे संयोगीकरण।
‘मुद्रा’ या नांवे प्रतीकाचा प्रत्यंगभाव।।८।।

चित्गगन-चंद्रिकेची फेसाळली जान्हवी।
श्रीगुरूकृपेची वेल्हाळली की पान्हवी।
प्रकटली वा नीलाब्जाची श्रीसुषमा अभिनवी।
श्रीपादुकोदय स्तोत्र हें ।।९।।

श्रीनवशुक्तिकांचा सम्यक् समुल्लेख।
येथ दशोपनिषद्रहस्याचे महावार्तिक।
आदिकृपेचा जणुं संतताभिषेक।
श्रीगुरूपादुकोदयस्तोत्रम्।।१०।।

।।इति श्री गुरूपादुकोदय स्तोत्रम्।।
------------------------------

You may keep up to date with our updates by subscribing to RSS feed of this website. RSS Feed is available at www.maharshivinod.org/rss.xml